การป่วยส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลในประเทศไทยในปี พ.ศ.2537 - 2551



ธารทิพย์ สังข์สิงห,์ อรุณรักษ์ คูเปอร์ มีใย, มธุรส ทิพยมงคลกุล, ปราบดา ประภาศิริ,

การประเมินผลกระทบของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลสามารถบอกได้จากการป่วย หรือการเสียชีวิตที่เกิดขึ้นมากกว่าปกติ การประเมินภาระของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลจะช่วยบอกผลกระทบจากการเกิดไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลของประเทศไทย
ข้อมูลที่ใช้ในงายวิจัย คือ จำนวนผู้ป่วยรายเดือนของไข้หวัดใหญ่ (แยกตาม ICD 10 คือ J09 ถึง J11) จากการรายงานการเฝ้าระวังประจำปี กระทรวงสาธารณสุข ของประเทศไทย และ 4 ภูมิภาค (ภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้) ระหว่างปี พ.ศ.2537 - 2551โดยใช้ baseline 2 แบบ คือ แบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ และแบบปัวซอง คำนวณการป่วยส่วนเกินได้จากผลต่างของค่าที่ได้จากการสังเกต กับค่าคาดหวัง baseline
การป่วยส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ และแบบปัวซอง พบว่าประเทศไทยและ4 ภูมิภาค เกิดการป่วยส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลสูงสุดในเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม (ฤดูฝน) อัตราส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลแบบปัวซองมีค่าน้อยกว่าแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ ในขณะที่ภาคใต้เกิดการป่วยส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลสูงสุด เมื่อใช้ baseline แบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ และแบบปัวซอง คิดเป็น 24.66 และ 21.14 ต่อ 100,000 ประชากร ตามลำดับ รองลงมา ได้แก่ ภาคเหนือ กลาง และตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาระการเจ็บป่วยเนื่องจากไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลของประเทศไทยและแยกตามภูมิภาค จากการคำนวณการป่วยที่เกิดขึ้นพบว่า มีค่ามากกว่าค่า baseline การคำนวณการป่วยส่วนเกินของไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลในประเทศไทยจากทั้งสองวิธีพบว่า ค่าสูงที่สุดที่คำนวณได้เป็นช่วงเวลาเดียวกันแต่ค่าที่ได้ต่างกัน