การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่มีผลต่อการหายของแผลและอัตรา
การหายของแผลเท้า เบาหวาน

ร.อ.หญิง นิภามาศ แก้วเลิศ อ.ดร.กิติพงษ์ หาญเจริญ,
ร.ศ.ดุสิต สุจิรารัตน์ อนุชา ลิขิตวงษ์

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่ออัตราความเร็วในการหายของ แผลที่เท้าในผู้ป่วยเบาหวาน กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยเบาหวานที่มีแผลที่เท้า ซึ่งเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วย ศัลยกรรม โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า กรมแพทย์ทหารเรือ จำนวน 98 คน ทำการเก็บข้อมูลโดยใช้ แบบสอบถาม และใช้เครื่องมือ เวอร์เนียร์ คาลิเปอร์ สำหรับวัดขนาดของแผลตามช่วงเวลาที่กำหนด เพื่อ นำมาคำนวณหาอัตราความเร็วในการหายของแผล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ทดสอบ ความสัมพันธ์โดยใช้สถิติสัมประสิทธิ์สัมพันธ์ของเพียร์สัน สถิติไคว์สแควร์ และการวิเคราะห์ความ ถดถอยโลจิสติก โดยการคำนวณหาค่าอัตราความเสี่ยงสัมพัทธ์ และดูนัยสำคัญทางสถิติโดยใช้ค่าความ เชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์ จากการวิเคราะห์ Univariate analysis พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่ออัตราความเร็วในการหาย
ของแผลในกลุ่มแผลหายเร็วคือ อายุ ระดับของแผล และการรักษาด้วยออกซิเจนความกดดันบรรยากาศสูง โดยกลุ่มอายุ < 60 ปีแผลหายเร็วกว่ากลุ่มอายุ ≥ 60,OR = 2.53 (95% CI = 1.03-6.21, p = 0.042), แผลระดับ 1 & 2แผลหายเร็วกว่าแผลระดับ 4, OR = 4.25 (95%CI = 1.02-17.73, p = 0.047) และแผลที่ไม่ได้รับการ
รักษาด้วยออกซิเจนความกดบรรยากาศสูงแผลหายเร็วกว่ากลุ่มที่ได้รับรักษาด้วยด้วยวิธีนี้, OR= 3.83 (95%CI = 1.11-13.29, p = 0.034) จากการวิเคราะห์ Multivariate analysis พบว่าระดับของแผลเป็นปัจจัยเดียวที่มีความสัมพันธ์ต่อ อัตราความเร็วในการหายของแผลในกลุ่มแผลหายเร็ว โดยแผลระดับ 1 & 2 แผลหายเร็วกว่าแผลระดับ 4,ORadj = 7.22 (95%CI = 1.17-44.38, p = 0.033)จากการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าบุคคลากรทางการแพทย์ควรให้ความสำคัญกับการให้ความรู้ แก่ผู้ป่วยในทุกๆเรื่องเกี่ยวกับแผลเท้าเบาหวาน เช่นการดูแลเท้า การเลือกรองเท้า การตรวจเท้าและให้การ ดูแลในทุกปัญหาเกี่ยวกับเท้าตั้งแต่เริ่มแรกซึ่งมีความสำคัญต่อการหายของแผลในผู้ป่วยเบาหวาน

95 หน้า